Overspoeld door emotie, is dat nu zo erg?

Emoties zijn zo veranderlijk als het Hollandse weer. Dat gaat voor mij wel op. Bijna elke dag komen de basisemoties: boos, blij, verdrietig en bang in meer of mindere mate aan mij voorbij. Een paar kleine dingen kunnen er al voor zorgen dat ik heftig een emotie schiet. Dat zie je duidelijk aan mijn mimiek. Ik ben soms wel bang voor angst en boosheid. Vooral boosheid vind ik naar om aan mensen te uiten, dat ziet er bij mij best wel heftig uit. Ik ben bang dat mensen ervan schrikken, het is een kant die eigenlijk alleen mijn vader van mij kent.

Boosheid is een ongewenste emotie bij vrouwen, het zal daar wel mee te maken hebben dat ik het moeilijk laat zien. Ik ben vooral geïrriteerd als iets praktisch niet lukt, dus gelukkig niet zo vaak op een persoon. Boos op mezelf wel behoorlijk. Ik heb heel soms echt de neiging om mezelf te slaan en aan de haren te trekken. Klinkt heel ernstig, maar dat is het niet. Ik ben meestal geïrriteerd, omdat ik over mijn eigen grenzen heenga (mezelf doorpush met leren terwijl ik wil bewegen). Ik ben onrustig en die onrust uit ik in boosheid.

Hoe moet dat later als ik met iemand samenwoon? Kan die wel dealen met mijn heftige wisselende emoties? Als iemand mij leuk genoeg vind, dan dealt die daar wel mee. Het belangrijkst is om er open over te communiceren. Dat deed ik afgelopen weekend met mijn vader. Als ik emotioneel was negeerde mijn vader het een beetje, wat mij nog emotioneler maakte. Ik heb aangegeven dat ik wil dat hij zegt: Marleen ik zie dat je emotioneel bent, ik weet even niet wat ik ermee moet. Kan ik je ergens mee helpen? Het enige wat ik nodig heb is dat je me ziet en dat je je kwetsbaar opstelt. Je hoeft de emotie niet op te lossen. Het zou fijn zijn als ik het gevoel krijg dat mijn emotie oké is. Als ik het idee heb dat ik iemand tot last ben, word ik alleen maar emotioneler.

Het probleem is niet de emotie zelf, maar het taboe wat op het uiten van emoties ligt. We zijn bang voor negatieve emoties. We willen negatieve emoties zo snel mogelijk weg hebben, zowel voor onszelf als bij anderen. Terwijl een emotie juist ruimte wil. Hoe ga je goed om met je eigen emoties? Stap 1 is acceptatie. De emotie wil gezien worden, herkent en erkent. Dan krijgt de emotie ruimte en grappig genoeg lost hij dan soms vanzelf al op. Stap 2 is voelen, waar zit de emotie in je lichaam? Ga maar met je aandacht naar die plek toe. Emoties blijven zo lang bij je, omdat je hem gaat nadenken waar je emotie vandaan komt. Kortom: je gaat in hoofd i.p.v. in je lijf. Emoties worden het best verwerkt door het voelen van de lichamelijke sensaties ervan. Stap 3 is vanuit acceptatie en rust handelen. Dit moet je pas doen als je je wat rustiger voelt, niet als je niet helder bent omdat je zo in de emotie zit.

Hoe pas ik dit stappenplan zelf toe? Als eerste zeg ik tegen mezelf dat het oké is. Dat ik zo lang emotioneel mag zijn als nodig is. Ik geef mezelf een knuffel en zeg dat ik vanzelf hou, no matter what.  Ik word dan al wat rustiger, waardoor ik van mijn hoofd naar mijn lijf kan zakken. Ik ga met mijn aandacht naar de lichaamsdelen waar ik de emotie voel. Daarna maak ik een bewuste keuze wat ik ga doen. Als ik boos ben is dat vaak sporten of een uur precies doen waar ik zin in heb, bij angst en verdriet verschilt het heel erg wat ik doe. Door deze bewuste actie gaat negatieve emotie (voor een groot deel) weg. En het komt ook regelmatig voor dat de emotie al weggaat bij de acceptatie ervan. Dat vergeet ik nog vaak. Als ik me bijvoorbeeld moe voel, probeer ik eerst alles om me weer fit te voelen. Ik neem een koude douch, drink een groene smoothie en ga wandelen. Als dat allemaal niet helpt, denk ik: laat maar. Dan gaat er een lichtje branden: o ja acceptatie. Dat is niet de manier waarop wij meestal over emoties praten.

Doe kalm aan. Doe toch een rustig. Wees je niet zo bezorgd. Je hoeft niet bang te zijn. Wind je niet zo op. Je bent toch geen mietje. Allemaal veel gebruikte taaluitdrukkingen die aangeven dat negatieve emoties ongewenst zijn. Je moet maar snel met je ratio je gevoelens in proportie brengen. De reden waarom je emotioneel bent is heel belangrijk. De geuite emotie moet wel in proportie zijn met de reden die de emotie oproept. Huilen om een gebroken nagel mag niet, huilen om een overleden dierbare mag wel. In de jaren na mijn moeders dood heb ik daar gebruik van gemaakt. Als ik dan verdrietig was om iets kleins zei ik dat het door mijn moeders overlijden kwam, dan was het ineens wel oké.

Ik mis de acceptatie van emoties in het sociaal werk. Vaak is het gericht op het oplossen van en probleem en het wegnemen van de negatieve emotie. Het is resultaatgericht. De huidige situatie is niet goed en er moet toegewerkt worden naar de gewenste situatie. Terwijl mensen zo’n behoefte hebben aan een holding space. Een plek waar alles oké is, waar alle emoties en gedachten gedeeld mogen worden. De sociaal weker heeft geen oordeel en zorgt dat de gesprekspartner zich gehoord voelt. In onze haastige prestatiemaatschappij vergeten we vaak dat we niet altijd iets hoeven doen aan problemen. Dat als je troebel water met rust laat het vanzelf weer helder word. Echt luisteren zonder oordeel is zeldzaam geworden, daar zie ik een belangrijke plaats voor de sociaal werker.

Zelf wil aan mijn cliënten en iedereen benadrukken dat emoties geen last zijn. Ik zou mijn intense vrolijkheid niet willen missen. Ik kan intens vrolijk zijn om niets. Ik kan ook intens boos zijn om niks. Als ik mijn negatieve emoties weg willen hebben, kan ik ook nooit meer intens blij zijn. Een vlak gevoelsleven: lekker rustig, maar ook saai. Heel vaak voel ik het recht niet om ergens boos, verdrietig of bang over te worden. Dan denk ik: Marleen stel je niet aan. Maar ik heb geen controle over mijn emoties, ik heb alleen controle over hoe ik ermee omga. Ik heb het recht om me bang, verdrietig of boos te worden om welke pietluttige reden dan ook. Ik heb ook het recht om me intens blij te voelen om kleine dingen. En dan recht heb jij ook! Maak er gebruik van en geniet van een rijk gevoelsleven! Het maakt het leven bruisend. En zeg nu zelf: wie wil er nu naar een soap kijken zonder emotie?

Wat vind je van dit artikel? Hoe ga jij om met emoties? Ik hoor graag van je.

Ik zou het heel tof vinden als je dit artikel zou willen liken of delen via social media!
error20

2 thoughts on “Overspoeld door emotie, is dat nu zo erg?

  1. Mooi artikel, Marleen en heel herkenbaar. Dat is de weg die ik zelf ook met vallen en opstaan ben gegaan; Van het niet willen van de emoties, tot (proberen het te) accepteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Heb je wat aan deze blog? Vertel het verder!