Hartdagboek dag 1:

Er is niet meer nodig dan dit. Mij verbinden met mijn hart en daar naar te leven. Ik volg mijn natuurlijke impuls; voel me licht en blij. En natuurlijk voel je je ook wel eens eenzaam, verdrietig als je je hart volgt. Het is soms confronterend, daarom doen veel mensen het niet. Het komt lang niet overheen met wat je denkt dat goed is. Zoals dit nu zo opschrijven voelt veel te slordig, maar het is wel uit mijn hart. Mijn hart heeft vertrouwen dat het leven vanzelf gaat (vaak). Dat ik mijn to-do’s kan uitstellen en dat er vanzelf wel het juiste moment voor komt. En anders niet, als het echt belangrijk is doe ik het toch wel. Uitstellen zit niet in mijn aard, dus ik kom heus niet gigantisch in de stress als ik het een beetje doe.

Ik ga dit niet plaatsen zo, mijn ego denkt: dit is nutteloos. Maar dit is wel mijn natuurlijke expressie, en die zou ik juist gaan delen toch? Mijn hart prioriteit maken, dat heb ik afgelopen drie dagen gedaan. Het voelt heel goed, alles gaat meer vanzelf. Het helpt echt om met mijn hartchakra te verbinden en aan mijn innerlijke kind te vragen wat voor advies die heeft voor mij. Ik was eerst wel in contact met mijn intuïtie, maar nu nog veel meer. Mijn ego stribbelt tegen als ik drie artikelen tegelijkertijd wil schrijven zonder iets af te maken. Maar mijn hart geeft me raadt: doe het, als je die inspiratie voelt. Laat het stromen. Ik weet niet waarom, ik weet niet of ik het ooit op mijn blog ga plaatsen, ik weet niet of mensen het gaan lezen. So what? We moeten ervan af dat alles wat we doen maar een logische reden moet hebben, dat het ergens goed voor moet zijn. Dat alles wat we in de wereld zetten mooi, goed en begrijpelijk moet zijn voor anderen. Weg met dat resultaatgerichte. Ik wil niet voor niks gaan werken in de sociale sector, ik wil meer richten op voelen, mens tot mens contact, niet op resultaat. Dit is dus wel nuttig. Voordat ik met mijn hart cliënten kan gaan helpen, moet ik dat eerst zelf doen in mijn privéleven.

Eerder zou ik dit dus nooit delen uit angst dat ik veel te spiritueel en vaag overkom. Maar dit is wat ik doe, waar ik me graag mee bezig hou. Weg met de spiri-schaamte. Of nee spiritueler gezegd: de schaamte mag er zijn.

Wat vind je ervan om dit te lezen? Kan je er iets van volgen? In hoeverre ben jij in contact met je hart en handel je daarnaar? Ik hoor graag van je, wat dan ook.

Ik zou het heel tof vinden als je dit artikel zou willen liken of delen via social media!
error20

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Heb je wat aan deze blog? Vertel het verder!