Echt contact, hoe doe ik dat?

Ik wil alles uit mijn leven halen. Dus dan moet ik dingen niet uitstellen. Ik wil sporten, gezond eten, genoeg slapen, schrijven en studeren. Snel mijn to-do lijst afwerken, dan heb ik weer rust in mijn hoofd. Dit gehaaste gedoe maakt dat ik in mijn eigen wereld ben. Ik voel gespannen en ongeduldig. Een glimlach naar een vreemde of een mooi gesprek met een vriendin zit er niet in. Ik ben niet meer verbonden met anderen.

Juist die kleine momentjes van verbinding maken je dag leuker. Wil je alles uit het leven halen, neem dan de tijd voor wezenlijk menselijk contact. Dit leert Niek van den Adel mij in zijn boek: Crash. Niek kreeg op zijn 28ste een dwarslaesie. Ik was diep geroerd door het volgende citaat: ‘Geluk zit niet in je benen. Zelfs die eerste dagen op de intensive care, samen met mijn familie, kon ik geluk ervaren. Liefde is het enige wat je echt nodig hebt, het andere verzinnen we er allemaal bij’. Niek beschrijft dat de manier waarop hij in het ziekenhuis behandeld werd een wezenlijk verschil maakte. Dat die blij werd van het personeel dat net wat extra deed. Die ene zuster die hem heeft getroost en die dokter die oprecht geïnteresseerd was in hoe het met hem ging maakten zijn dag beter. Helaas zijn dit uitzonderingen. Niek doet voor zijn eigen bedrijf Mystery Visits onderzoek bij ziekenhuizen. Het gebrek aan gastvrijheid en verbinding met de patiënt doet hem pijn. Natuurlijk komt dit deels door de tijdsdruk, maar je hebt altijd de keuze om net iets meer te doen dan van je verwacht word.

Maatschappij:

Ik vind de omgang met de patiënt een goede afspiegeling van de maatschappij. Iedereen is zo bezig om te voldoen aan zijn eigen verwachtingen of die van anderen, dat we niet meer open staan voor echt contact. Als ik naar vreemden glimlach, zien zij het negen van de tien keer niet. Op het moment dat ze wel teruglachen, geeft dat een goed gevoel. Elk mens heeft behoefte aan intimiteit, daarvoor ben je niet afhankelijk van je vrienden of familie. Dat kan zelfs met vreemden. Het gaat om gezien worden.

Jammer genoeg zijn we vooral bezig met wat we doen, niet hoe we het doen. Daar worden we immers op beoordeeld toch? Mensen zien op Facebook welke reizen ik heb gemaakt en welke blogposts ik heb geschreven. Ze zien niet dat ik nog wat extra aandacht aan een cliënt heb besteed en dat ik oud vrouwtje heb geholpen met oversteken. Blijkbaar ben ik meer bezig een oppervlakkig succesvol beeld van mezelf neer te zetten, dan om me te verbinden met mezelf en de mensen om me heen.

Verbinding en ik:

Waarom vind ik het zo moeilijk om in verbinding te gaan? De controle vasthouden over wat ik doe geeft veiligheid. Stel dat ik straks spijt krijg, omdat ik iets belangrijks vergeet. Mensen kunnen me alleen maar afleiden van mijn to-do list. Nee, het is andersom: het is mijn to-do list die me afleid van verbinding met anderen.

Tijdens het schrijven merk ik dat het dieper zit dan mijn to-do list. Het voelt kwetsbaar om me open te stellen naar anderen. Ik ben bang dat iemand niet (geheel) met mij in contact wil gaan. Ik ben bang voor afwijzing. Een oorzaak daarvan is dat ik er in de klas vaak niet bij hoorde. Ik beschermde mezelf, door geen verbinding meer te maken. Ik kon hun oordelende blikken niet aan. Ik schaamde me; ik had geen vrienden en was chaotisch. Op het moment dat ik chaotisch ben, ga ik nog steeds het contact met anderen uit de weg. De controle kwijt zijn, treuzelen, de verkeerde kant op lopen en te laat zijn; ik word er ongemakkelijk van en ik vermoed anderen ook. In mijn eigen hoofd ben ik veilig, daar hoef ik niet met oordelen van anderen te dealen. Daar kan ik alles zoveel mogelijk onder controle houden en zorgen dat ik zo min mogelijk blunders maak. Helaas, het onder controle houden van mezelf en verbinding maken gaat niet samen. Wat wil ik aan mensen laten zien; een gespannen meisje dat alles onder controle heeft maar niet echt verbinding maakt? Of toch het chaotische ongemakkelijke meisje dat wel verbinding maakt? Het laatste natuurlijk, maar hoe?

Ook met familie en vrienden vind ik het lastig om diepgaand contact te maken. Praten is mijn masker, ik kan goed over ongemakkelijke onderwerpen praten zonder de emotie ervan bewust te voelen. Ik vind het ongemakkelijk om stiltes te laten vallen en om iemand bewust aan te kijken. Ook vind ik het lastig om dierbaren een lange knuffel te geven. Mensen kappen een knuffel vaak snel af. Ik durf dan niet te zeggen dat ik die knuffel langer vast wil houden. Door spirituele workshops te doen heb ik geleerd wat echte verbinding is. Hoe het is om lang met een vreemde te knuffelen. Bij spirituele events vind ik het al niet meer zo spannend. Maar bij vrienden en familie die dit niet gewend zijn, vind ik het wel lastig. Ik wil anderen niet ongemakkelijk maken en vooral mezelf niet.

Een andere overtuiging van mij is dat ik alleen met anderen in verbinding kan gaan, als ik lekker in mijn vel zit. Als ik gespannen, boos, verdrietig of chagrijnig ben, kijk ik niemand aan. Zo ontneem ik mezelf wel de kans om door een ander opgevrolijkt, gezien of getroost te worden. Zonde eigenlijk.

Ik wil graag meer in verbinding zijn met anderen. Dit is ook van belang in voor mijn droombaan: geestelijk verzorger. Ik wil iemand zijn die ziet wat mensen echt nodig hebben en daarop inspeelt, iemand die verder gaat dan wat er van haar verwacht word. Dit zal gaan met vallen en opstaan. Ik zal nog veel vaker worden afgeleid door mijn to-do list, angsten en schaamte. Gelukkig zijn er boeken, zoals crash van Niek van den Adel (https://niekvandenadel.nl/) die me bij de les houden. Hij viert jaarlijks de dag van zijn ongeluk, wat hij Lang Zal Ze Laesie noemt, wauw! Hij doet dit om dat zijn dwarslaesie hem zoveel heeft gebracht, bijvoorbeeld dit: ‘Pijn leert je om niet te geven om details, maar om de essentie van het leven. Liefdevol naar elkaar zijn’.

Wat vind je van dit artikel? Maak jij makkelijk echt contact met mensen? Heb je tips voor mij om makkelijker in verbinding te zijn met anderen? Ik hoor het heel graag van je.

Ik zou het heel tof vinden als je dit artikel zou willen liken of delen via social media!
error20

2 thoughts on “Echt contact, hoe doe ik dat?

  1. Dank je wel Marleen, en ik herken ook delen van wat je zegt. Al zijn/komen sommige delen inmiddels ook aardig in ont-(w)ikkeling. Zeker ook mede dankzij EJ. Mooi. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Heb je wat aan deze blog? Vertel het verder!