loslaten die houvast

Ik wil graag meer lezers krijgen voor mijn blog. Is dit nu een ego of een hartenwens? vroeg ik vanochtend tegen mezelf. Een ego wens, dat werd snel duidelijk. Ik ben dol op schrijven, dat kan ik elke dag uren doen. Maar ik heb een hekel aan lang kloten aan mijn website en veel op social media zitten. Kortom ik heb nu geen zin om hard aan de slag te gaan om blog te laten groeien. Het is mijn ego die zegt dat het altijd beter, groter, meer moet. Dat ik pas echt iets bereikt heb als ik een succesvolle blog heb. Maar je beleeft nu veel plezier aan mijn blog, dat is toch genoeg, zegt mijn intuïtie. Maar mijn ego luistert niet. Het wil dat ik concrete resultaten neerzet die zichtbaar zijn voor de buitenwereld. Dat ik een wedstrijd win, een artikel schrijf, een goed cijfer haal. Schrijven is beter dan mediteren. Studeren is beter dan stretchoefeningen doen. Hoewel ik vaak luister naar mijn intuïtie blijft het lastig. Het is een dagelijkse strijd tussen mijn ego en intuïtie. Ik ben nog steeds gevoelig voor de resultaatgerichtheid van mijn ego. Mijn ego wil zwart op wit hebben dat ik een betekenisvol mens ben en daarvoor waardering krijgen van andere mensen. Er gewoon zijn is voor mijn ego niet genoeg. Die heeft een eeuwige bewijsdrang. Waar komt dit vandaan? Volgens Freud is alle angst uiteindelijk doodsangst. De angst om als betekenisloos en nietig mens te sterven. Bang om niks op de wereld achter te laten. Hoe meer lezers van mijn blog, hoe meer ik in dit leven zou hebben betekent, vertelt mijn ego mij. Is deze angst terecht? Nietig ben ik sowieso, in een wereld met zeven miljard mensen. Betekenisloos ben ik sowieso niet. Ik heb met mijn stage bij vluchtelingenwerk toch een paar mensen op weg geholpen. Al mag mijn invloed op het leven van deze mensen nog zo klein zijn, ik heb een steentje bijgedragen. Mijn intuïtie vertelt me dat ik niet op grote schaal bekend hoef te zijn om betekenisvol te zijn. Op kleine schaal kan ik ook al genoeg betekenen en kan dit mij genoeg voldoening brengen.

Mijn ego is nog niet overtuigd. Hoeveel invloed heb ik eigenlijk om betekenisvol te zijn de ogen van mijn ego? Ik geloof dat je een vrije wilt hebt om je intuïtie wel of niet te volgen (in zekere mate), maar dat geen vrije wil hebt in wat je intuïtie je ingeeft. Als jij altijd naar jouw intuïtie wilt luisteren, moet jij je ermee neerleggen dat je daarmee een stuk controle weggeeft. De controle waar jij ego dol op is. Je hebt veel moed nodig om je intuïtie te volgen. Stel ik heb mijn ideale baan al uitgestippeld: geestelijk verzorger. Op een gegeven moment zegt mijn intuïtie: je kunt beter stoppen met je studie, het is te moeilijk voor je. Heb ik dan de moed om te stoppen met mijn opleiding? Of heb ik zoiets: nee, mijn overtuiging is: geestelijk verzorgende is mijn ideale baan. Nu moet ik doorzetten. Ik ben geneigd tot het laatste. Mijn ego wil dat ik vastberaden ben en niet opgeef. Mijn ego wil concrete resultaten: een diploma aan de universiteit. Een baan als geestelijk verzorger. Stel dat ik in deze situatie terecht kom, dan zou opgeven de beste beslissing zijn omdat mijn intuïtie het ingeeft. Als ik mijn intuïtie volg, ben ik het meest gelukkig. Al druist mijn intuïtie soms regelrecht in tegen mijn overtuigingen, verwachtingen en plannen. Ik spring in het diepe. Het is onzeker, mijn houvast is weg.

Omgaan met onzekerheid is lastig voor mij. Vroeger was dit nog veel erger: ik maakte strakke planningen, glasheldere afspraken en wilde ik altijd meteen knopen doorhakken. Dit gaf mij veel stress. Ik zette mezelf continue onder druk. Wat mij helpt om nu beter met onzekerheid om te gaan is erop te vertrouwen dat het leven het beste met mij voorheeft. Dat het leven een bepaalde wijsheid bevat die weet wat goed voor mij is op de lange termijn. Ik geloof dat die wijsheid van het leven via mijn intuïtie met mij spreekt. Mijn intuïtie volgen kan ook leiden tot tegenslag. Ik denk dan wel dat dit een les is die ik nodig had om te groeien. Deze overtuiging helpt mij bij met het maken van moeilijke keuzes en in het omgaan met tegenslagen.

Ik was bijvoorbeeld dit jaar hartstikke onzeker over mijn afstudeer onderzoek op mijn stageplaats, waar ik tot januari 2020 mee bezig ben. Vind ik wel een goed onderwerp? Willen collega’s wel met mij meewerken? Mijn ego kon de onzekerheid moeilijk verdragen Ik had er geen vertrouwen in en was heel gespannen. Toen mensen van mijn opleiding me ervan bewust maakten dat ik de touwtjes veel te strak in handen hield, ging bij mij de knop om. Ik ga het gewoon proberen en als het niet lukt kan ik altijd nog via de HAN mijn onderzoek uitvoeren, dacht ik bij mijzelf. Al doende stelde mijn stagebegeleider een onderwerp voor wat ik leuk vond. En daarna diende zich zelfs nog een leuker onderwerp aan. Het kwam spontaan ter sprake in een vergadering. Kortom: als je het loslaat en erop vertrouwt wel goedkomt, komt er vaak spontaan wel iets op je pad. Met dit onderzoek zal ik nog wel vaker op de proef worden gesteld, aangezien het heel vrij en ongestructureerd is. Een goede oefening met het loslaten van de controle en het volgen van mijn intuïtie. En het herkennen van mijn ego als die weer eens alles zwart op wit wil hebben en niet van koers wil wijzigen.

Kortom volg vooral je intuïtie. Ook al is dit onbekend of botst dit met je overtuigingen. Durf te vertrouwen dat het leven het beste met je voor heeft. Je ego kampt dan wel met doodsangst, je intuïtie zal je meer helpen om een betekenisvol mens te zijn dan je ego. Je intuïtie helpt je namelijk om gelukkig te zijn en als je gelukkig bent is betekenisvol zijn makkelijker. En je hoeft ook helemaal niet betekenisvol te zijn op grote schaal. Soms heb je geen idee hoe betekenisvol je voor je vrienden en vrienden bent geweest.  

Hoewel ik geen zin heb om mijn blog keihard te gaan promoten, zou ik wel heel tof vinden als je mijn blog zou willen delen op social media of met je vrienden en familie. Mijn intuïtie zegt dat ik wat extra lezers erg leuk zou vinden!

Ik zou het heel tof vinden als je dit artikel zou willen liken of delen via social media!
error20

4 thoughts on “loslaten die houvast

  1. Een blogpost over het ego met ‘ik’ beginnen is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Zou het je lukken dezelfde tekst te schrijven zonder ‘ik’ ‘me’ en ‘mijn’ te gebruiken? De grootste vijand van het ego is blind vertrouwen. Wel of geen meer lezers voor je blog: het is niet aan jou. Er is niets wat door jou gedaan kan worden: jij wordt gedaan. Als je dat blind vertrouwt is er geen ego meer nodig.

    1. Goed punt. Dat zou me niet lukken denk ik. In deze zin lukt het al niet, haha. Zelf vind IK het ego ook functioneel voor het dagelijks leven. Zolang je intuïtie leidt i.p.v het ego, vind ik dat het ego prima mag blijven bestaan. Een leven zonder wordt erg moeilijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Heb je wat aan deze blog? Vertel het verder!